Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Θα συνωμοτήσει άραγε ολόκληρο το σύμπαν;

Η ερώτηση είναι ρητορική· την απάντηση τη γνωρίζω. Και νιώθω σίγουρη γι' αυτή γιατί νομίζω πως ήρθε επιτέλους το πλήρωμα του χρόνου, έχουν υπάρξει υπερβολικά πολλά σημάδια για να μη συμβεί ούτε αυτή τη φορά. Είναι αυτό που λένε, πως πρέπει να φτάσεις στα όριά σου, να δοκιμαστείς, να υποφέρεις και να κλάψεις όσο δεν πάει για να μπορέσεις μετά να αναγεννηθείς - σε όλα τα επίπεδα; Ε, αυτό ακριβώς.


Το τελευταίο διάστημα έχει αποτελέσει μια πολύ δύσκολη περίοδο για μένα, γι' αυτό και "χάθηκα" εξάλλου. Ατέλειωτες ώρες δουλειάς, κούραση που με έριχνε σε μια καρέκλα και δε μπορούσα να σηκώσω ούτε το χέρι μου, υπεράνθρωπη προσπάθεια για διάβασμα σε ώρες απάνθρωπες, τότε που κανονικά έπρεπε να βρίσκομαι στο τρίτο όνειρο κι αντιθέτως διάβαζα και ξαναδιάβαζα δυο σειρές και προσπαθούσα να καταλάβω τι στο καλό εννοούν. Έπεσε κι ένα ξεγυρισμένο κρυολόγημα, εγώ να μη μπορώ να συνέλθω με τίποτα και οι υποχρεώσεις να συνεχίζουν να απαιτούν την πλήρη αφοσίωση και ενέργειά μου και... (η φράση που ταιριάζει τέλεια εδώ είναι:) "τα είδα όλα". Μεσολάβησαν και τα γενέθλιά μου και με έπιασε η (καθιερωμένη;) κατάθλιψη του τύπου "πώς έχουν περάσει τόσα χρόνια κι εγώ ακόμη εδώ, χωρίς να έχω κάνει ακόμη όοοολα αυτά που θέλω να κάνω (οι γύρω μου πώς στο καλό με θαυμάζουν για όλα αυτά που έχω καταφέρει και συνεχίζω να καταφέρνω κι εγώ να μη μπορώ να σταματήσω να είμαι τόσο αυστηρή με τον εαυτό μου;) και πότε επιτέλους θα μπει η ζωή μου σε μια σειρά; πότε θα κατασταλλάξω κάπου που νιώθω να μην ανήκω ούτε εδώ ούτε εκεί;" - ε, να μην τα πολυλογώ διάφορες τέτοιες υπαρξιακές ανησυχίες με την αναμενόμενη δόση υπερβολής λόγω ημέρας. Κι εκεί που είχα πιάσει πάτο και έλεγα ότι δεν πάει άλλο, άρχισα να ακούω διάφορα δυσάρεστα να συμβαίνουν γύρω μου και είπα "ok, ο πάτος τελικά είχε τρύπα και υπάρχει και ΝΑΙ, υπάρχει ΚΑΙ παρακάτω!!". Και η απογοήτευση να χτυπάει κόκκινο.. και λογικά εδώ που τα λέμε. Πόσα να αντέξει πια μια ψυχή; 


Μέχρι που.. τσουπ! Μια αχτίδα, μια τόσο δα μικρή αχτίδα ελπίδας! Που μέσα σε δυο-τρεις μέρες και απανωτά ταρακουνήματα έγινε αχτιδάρα! Και ..γιούπιιι!! Επιτέλους κάτι καλό, επιτέλους αυτό που περίμενα τόσο καιρό να έχει αρχίσει να αχνοφαίνεται στο τέρμα του τούνελ! Προσπαθώ να είναι συγκρατημένη γιατί δεν υπάρχει ακόμη επίσημη απάντηση, όμως μέσα μου το ξέρω πως επιτέλους ένα από τα όνειρά μου θα γίνει πραγματικότητα! Και είναι τόσο όμορφο συναίσθημα που δε μπορώ να σταματήσω να χαμογελάω (χμμ, τι στο καλό θα κάνω όταν όντως πάρω την απάντηση που περιμένω;;; αναρωτιέμαι!).  Επιτρέψτε μου να μη μοιραστώ ακόμη μαζί σας τι είδους είναι αυτή η απάντηση, θέλω όμως να ζητήσω οοοόλη σας τη θετική ενέργεια και σκέψη, γιατί από μέρα σε μέρα θα έρθει το πολυπόθητο μαντάτο! Και μετά θα κεράσω όλο τον κόσμο, και τον διαδικτυακό φυσικά, τεράστια χαμόγελα!!!  :)))

ΥΓ : Χμμ.. επειδή είστε τόσο καλό "ακροατήριο" που διαβάσατε όλο αυτό το χείμαρρο σκέψεων κι εξομολογήσεων (πώς το είπαμε το παρόν blog?? καλά να πάθετε χαχα!) και δεν αλλάξατε σελίδα, θα μοιραστώ μαζί σας μια από τις χαρές μου: Στην εργασία που παρέδωσα πριν λίγες μέρες (όσοι δεν το γνωρίζετε, ξεκίνησα σπουδές στο ανοιχτό πανεπιστήμιο, στο τμήμα της πληροφορικής, ένα όνειρο ζωής) στην εργασία λοιπόν φαίνεται να τα πήγα από πάρα πολύ καλά έως άριστα (σε 2 βδομαδούλες θα έχω και το βαθμό) και το καλύτερο είναι πως δε με παίδεψε παραπάνω από 7-8 ώρες συνολικά - και εν μέσω φταρνισμάτων, πυρετού και πονοκεφάλου - ενώ άλλοι φαίνεται να παιδεύτηκαν πολύ. Ε, λίγο είναι; Αναθάρρεψα! :)


Το τραγουδάκι για εσάς! Το ακούω συνέχεια τον τελευταίο καιρό και, έστω και προσωρινά, μου φτιάχνει το κέφι! Το λατρεύω!!