Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Βρε λες;

Άλλη ρότα φαίνεται πως πάει να πάρει η ζωή... Wish me luck :)




ΥΓ: Κι επειδή έχει επιτέλους αρχίσει να φτιάχνει λίγο η διάθεσή μου, πάρτε κι ένα τραγουδάκι που όταν το ακούω στο ράδιο τον τελευταίο καιρό θέλω να σηκωθώ να χορέψω.. Το κλιπάκι θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο, αλλά όπως και να 'χει αποτελεί μιας πρώτης τάξεως οφθαλμόλουτρο για τους άρρενες αναγνώστες αυτού του ταπεινού blogακίου (έστω και δεκαετίας '60-'70 θαρρώ... το κλιπ καλέ, όχι το blog!)

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Peaceful day

I always feel the need to steam off. It is my cure. As a typical Scorpio, I keep piling things up inside me without letting people know what I feel and then *boom*, suddenly they all stream out and away towards all directions. But I always pay enough attention and care not to get it out on those who don't deserve it. I know I said a lot the last couple of days and I know I wrote a lot in my last night's way-past-midnight post; but I had to let them out. I've been locking things up inside since I was a kid, very serious stuff that still haunt me today and intervene with my social and personal skills. Good for me, I recently started trying a different approach; no longer will I suffer that much from what others cause me, and the least I can do is let them know. Or, better say, let it out. Steam off. 'Cause it's not fair for me to keep everything inside just so as not to hurt others - even the people I love, or especially them. Or in order not to have them face reality and their own character and ill-mannered actions. I've always been sincere; but last few years I've started being upfront as well. It's the only way to protect myself.

So today I feel at peace. At peace with myself, at peace with the situation, at peace with you. Because you now know absolutely everything that you needed to know. It's in your hands to face reality, our common reality, better say. There surely is one and if you step a little back and remember, really remember, you'll see it. As for me? I'm finally at peace :)




PS: Apologies to everyone for my choice of language, it's almost my second nature and I sometimes find it easier to express in it..


Κραυγή

Υπάρχουν στιγμές που αυτός ο κόμπος στο λαιμό μεγαλώνει, διογκώνεται άτακτα σαν καλπάζων καρκίνος, που νιώθεις να σου αφαιρεί το οξυγόνο απ' όλα σου τα κύτταρα. Σε παραλύει ολόκληρο, σου φέρνει μόνιμα δάκρυα στα μάτια και σε κάνει να θέλεις να βγάλεις μια κραυγή και λυγμό να ακουστεί πέρα από το σύμπαν μπας και το ξορκίσεις. Κραυγή για όλα αυτά που πίστεψες, που αφέθηκες να νιώσεις, για τα χαμένα όνειρά σου που λέει και το τραγούδι, όχι μεγάλα όνειρα, μη φανταστείς, μικρές λεπτομέρειες που όμως θα σε έκαναν χαρούμενο. Γιατί τα μεγάλα όνειρα αφαιρέθηκαν πριν καν εδραιωθούν, πριν καν προλάβεις να τα χαρείς. Κι έγιναν μικρότερα και συμβιβάστηκες. Και ξαναέγιναν μικρότερα και ξανασυμβιβάστηκες. Γιατί ήξερες πως δεν ήταν μοναχά δικά σου τα συναισθήματα, κι ας είχε ειπωθεί αρκετές φορές το αντίθετο, για το δικό σου υποτίθεται καλό.. αρκετές φορές αφέθηκε να ειπωθεί και η αλήθεια και ήταν τόσο χαλαρές και όμορφες αυτές οι στιγμές. 

Αλλά πώς να συναγωνιστείς τη λαβωμένη ψυχολογία της άλλης πλευράς με τα σκαμπανεβάσματά της που κάθε βδομάδα σου έφερνε και κάτι καινούριο; Μια ήλιο, μια βροχή, μια χαραμάδες φωτός και μια κατακλυσμό; Μπουρίνια μαζί με ουράνια τόξα. Κι εσύ ήσουν πάντα εκεί, να ηρεμήσεις, να πεις ένα γλυκό λόγο, να κάνεις τον καραγκιόζη για να δεις ένα χαμόγελο κι ας ήσουν σκατά μέσα σου. Και όλα αυτά ήταν πάντα όχι μόνο ευπρόσδεκτα, αλλά κρυφά -ή ίσως όχι και τόσο- επιθυμητά. Κι όταν βρέχει στα δικά σου μέρη; Τότε απομένεις μόνος, τότε κρατιούνται οι αποστάσεις γιατί "έτσι είναι σωστό". Δεν έχει σημασία τι έχεις ανάγκη, αυτό που έχει σημασία είναι να μην ξεβολευτεί ο άλλος. Τι νόημα έχουν τα αισθήματά σου και αν πραγματικά, μα πραγματικά λέμε, έχεις την ανάγκη της μοναδικής παρουσίας αυτό το διάστημα που θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα; Ο άλλος ξέρει τι είναι καλό για σένα, καλύτερα από σένα. Κι αυτός ο άλλος τα θέλει όλα δικά του, να πας με τα νερά του γιατί "έτσι είναι σωστό". Όχι, τίποτα δεν είναι σωστό και λάθος. Όταν σ' αρέσει κάτι έχεις και τα κότσια (οκ, όχι να το παραδεχτείς γιατί, όπως εσύ πιστεύεις, είναι no-no και έχει γίνει πλέον δεκτό αυτό, αλλά) να το αποδεχτείς κι ας έχεις θέσει όρια που έχουν γαμώτο μου γίνει αποδεκτά κι αυτά με τη σειρά τους.. αν μη τι άλλο, δεν παίζεις τον άλλο όπως σου καπνίσει η διάθεση της στιγμής, οφείλεις να δείξεις κι εσύ μια ανάλογη κατανόηση και να μην του αλλάζεις τα δεδομένα κάθε δέκα μέρες. Έχει ψυχή, ξέρεις. Έχει καρδιά, που την έχεις πικράνει πολύ και δεν το αξίζει. Και η απόφαση της αποστασιοποίησης (ακόμα κι αν πάρθηκε από την ίδια καρδιά) δεν είναι πραγματική λύση γιατί πληγώνεται περισσότερο και η κραυγή κοντεύει να ξεσκίσει τα σωθικά της παλεύοντας να βγει και να δώσει επιτέλους λύτρωση. Αλλά δε βγαίνει, μένει εκεί βαθιά ριζωμένη ματώνοντας μέχρι το τελευταίο εκατοστό του κορμιού σου και σε πνίγει... σε πνίγει... σε πνίγει... τόσο που δε μπορείς να πάρεις πια αναπνοή. Δεν είναι αυτή η λύση, και το ξέρεις. Και το ξέρει και η άλλη πλευρά, αλλά αρνείται να κοιτάξει τα δεδομένα κατάματα, νομίζει πως έτσι σου κάνει καλό. Λες και κάποιος μπορεί να ξέρει το δικό σου καλό... Ειδικά αυτός ο κάποιος που μπορεί να σε αγαπάει, αλλά έχει καταντήσει τόσο προκατειλημμένος απέναντί σου και ηλεκτρίζεται στην παραμικρή σου στιγμιαία αδυναμία. 

Ας γελάσω. 

Δραστικές "λύσεις", λοιπόν. Γιατί και η αφαίρεση του δικαιώματος ένδειξης συναισθημάτων έχει όρια. Κι αυτά τα όρια είναι πάνω από το μηδενικό βαθμό στον οποίο σου έχει ζητηθεί αυτά τα συναισθήματα να ισοπεδωθούν. Υπάρχει και μια αξιοπρέπεια.

Τουλάχιστον έτσι ο ένας μας θα κοιμάται πιο ήσυχα τα βράδια.