Τρίτη, 2 Αυγούστου 2011

Το λάθος




Το άκουσα το πρωί κι από τότε δε μπόρεσα να το βγάλω απ' το μυαλό μου. Ούτε να μη σκέφτομαι τα λόγια του. "Το Λάθος".. το...  λάθος...  που όλοι έχουμε κάνει κατά καιρούς αλλά αρνούμαστε να παραδεχτούμε, πόσο μάλλον να ξεπεράσουμε.. γιατί άραγε; Γιατί να (επιλέγουμε να) είμαστε προσκολλημένοι σε ανθρώπους και καταστάσεις που μας πληγώνουν; Τι μαζοχισμός είναι πια κι αυτός; Νωρίτερα έγραψα κάπου την (όχι δική μου) φράση "στη ζωή παίρνουμε όχι ό,τι μας αξίζει, αλλά ό,τι διεκδικούμε" - μήπως τελικά αυτό είναι το πρόβλημα; Το ότι δέχτηκα τους ανθρώπους που μου έφερε αρκετά εύκολα και σε ικανή ποσότητα η ζωή, αλλά που όμως δε διεκδίκησα εγώ, οπότε ουσιαστικά δεν ήταν και δική μου επιλογή; Άρα δε μου άξιζαν κιόλας; Μήπως, λέω; Δεν εξηγείται διαφορετικά το ότι δε στέριωσε τίποτα από όλα αυτά κι ότι έκανα το ένα λάθος μετά το άλλο με έμφαση στο τελευταίο που στην ουσία μου στοίχισε κοντά 5 χρόνια από τη ζωή μου. Βέβαια, η ζωή συνεχίζεται. Και σίγουρα με θέλει να μάθω από αυτά μου τα λάθη. Πώς όμως ξεπερνάς αυτό που ακόμα συνεχίζει να σε πληγώνει; Ένα λάθος στο οποίο, όπως λέει και το τραγούδι, θέλεις να ζεις, έχεις ανάγκη να ζεις, που σου αφήνει μισά τα όνειρα και ξύνει τις πληγές σου.. Αγάπησες, θα μου πείτε. Ναι. Αλλά όταν ξέρεις πως δε θα 'πρεπε, πως αυτού του είδους η αγάπη, για το συγκεκριμένο άτομο, σε πάει πίσω σαν άνθρωπο, τι στο καλό αγάπη είναι αυτή; Γιατί πρώτα απ' όλα η αγάπη θα 'πρεπε να είναι για τον εαυτό μας, αν μη τι άλλο να μην τον υποβάλλουμε σε τέτοια μαρτύρια..

Περίεργες οι σκέψεις απόψε, σε ακόμα μία προσπάθεια απολογισμού. Σίγουρα διαφορετικού απ' ότι αρκετές μέρες πριν. Νομίζω ότι τώρα έχω τη δύναμη να θέλω να μη μείνω άλλο σ' αυτό το λάθος, γιατί πλέον με νοιάζει πού πηγαίνω. Ούτε δίνω όλη τη ζωή μου πια, σώμα και ψυχή, να είμαι με έναν άνθρωπο που δε διεκδίκησα, που απλά ήρθε. Το πρώτο μου αντίο, ίσως και το πιο σημαντικό, το είπα σήμερα που πέταξα κάποια λίγα πράγματά του, αφού ο ίδιος δε θέλησε να τα έχει. Δε θέλω πια τίποτα που να μου θυμίζει αυτό το λάθος. Θέλω σιγά-σιγά να μαζέψω τα κομμάτια μου, να βάλω μια σειρά στη ζωή μου και να προχωρήσω, μου το οφείλω να προχωρήσω ρε γαμώτο. Και αυτή τη φορά να διεκδικήσω, μάλλον εκεί βρίσκεται το νόημα της ζωής. Παρασυρόμαστε, θαρρώ, από την ανάγκη μας για συντροφιά. Παρασυρόμαστε και δε βλέπουμε καθαρά. Ή βλέπουμε, αλλά επίσης παραβλέπουμε. Πολλά. Ε λοιπόν, δεν είμαι πια διατεθιμένη να παραβλέψω. Παρά μόνο σ' αυτόν που θα διεκδικήσω και θα έρθει να αναταράξει τον κόσμο μου όλο, να φέρει τα πάνω κάτω. Και τότε θα δώσω και την καρδιά μου και την ψυχή μου και τη ζωή μου ολάκερη. Μέχρι να συμβεί όμως αυτό, η μοναξιά φαίνεται να είναι το αντίδοτο. Έτσι ώστε να έρθει και η κάθαρση.. και μετά να μπορέσω να αναζητήσω.. όχι, λάθος (πάλι λάθος;), να διεκδικήσω αυτό που τόσο θέλω, που τόσο ονειρεύομαι. Και που, δικαιωματικά πλέον, μου ανήκει.

4 σχόλια:

marco είπε...

Και τί θα ήταν η ζωή χωρίς λάθη;;;;;

Ειρήνη είπε...

Ευτυχισμένη;

marco είπε...

πφφφφφφ άγευστη σα φαγητό υπερτασικοδιαβητικού

Ειρήνη είπε...

Χωρίς λάθη δε σημαίνει απαραιτήτως και άγευστη... μπορεί να είναι φουλ στη ζωντάνια και το πάθος...